Friday 20 November 2015

Luister: Orbit - Matt Haimovitz Review



"The cellist....plays exceptionally beautiful."

We are honored that our PENTATONE OXINGALE series release of Orbit – Music for Solo Cello”(1945 – 2014) with Matt Haimovitz received a kind review on LuisterThe album documents Matt Haimovitz’s musical journey since the turn of the millennium, together with his partner in life and music, composer Luna Pearl WoolfMore than twenty composers are represented in this set, fifteen of them still living, and ten works are recorded for the very first time. Read more of the kind review below.

 

Een wilde verzameling composities voor cello solo. Een reis door de wereld met muziek van 1945 tot nu en veelal van de grootste componisten (mar ook mindere meesters en meesteressen). 'Klassiek' (wat dat ook zijn mag) en 'pop' (wat dat ook zijn mag) naast elkaar. Van de meer dan 20 componisten van over de hele wereld zijn er 15 nog in leven en tien werken beleven zelfs hun wereldpremiere op cd.

 

[ Check out the album here: ]

 

Verschillende werken werden geschreven in opdracht van de cellist. Het is inderdaad voor elk wat wils: minimalistisch-maximalistisch, fol-abstract, vertelend-absoluut, tonaal-atonaal en soms is het helemaal niet wat je verwacht. 'Orbit' van Glass bijvoorbeld lijkt wel Bach. Prachtig, dat wel. 'Sequenza XIV' van Berio is fijnzinnig, intellectueel hooggebergte naast het wel heel concrete 'Gordun' (folk-pop) van Adrian Pop). Ook Ligeti is van de partij maar dan met zijn vroegde, tonale 'Sonata' (1948-1953). Ook Dallapiccola's 'Ciaccona, Intermezzo e Adagio' (1945) is relatief makkelijk te beluisteren. Maar dan opeens Jimi Hendrix' snijdende parodie op het Amerikaanse volkslied... Daarvoor moet je in de stemming zijn. Kortom, niet alles achter elkaar draaien maar stukje bij beetje to je nemen. De cellist verdient het want hij speelt wonderschoon.

 

Jurjen Vis